geod. wytyczne projektowania dróg I i II klasy technicznej (autostrady i drogi ekspresowe – WPD-1) autostradę definiują w sposób następujący: jest to droga do szybkiego przemieszczanie się wyłącznie pojazdów samochodowych, nie obsługująca przyległego terenu i charakteryzująca się tym, że:

• ma co najmniej dwie nie mniej niż dwupasmowe jednokierunkowe jezdnie, trwale rozdzielone pasem dzielącym;
• krzyżowanie się z drogami i innymi rodzajami tras komunikacyjnych występuje na różnych poziomach;
• wyjazdy i wjazdy są możliwe tylko na węzłach;
• ma pasy awaryjne, służące do zatrzymywania się i postoju pojazdów; unieruchomionych z przyczyn technicznych;
• jest wyposażona w urządzenia obsługi podróżnych i pojazdów przeznaczone wyłącznie dla jej użytkowników;
• jest oznakowana specjalnym znakiem „autostrada”.

Dostępność do autostrady poza wjazdami i wyjazdami jest ograniczona. Oznacz to:

• pierwszeństwo ruchu na autostradzie;
• dopuszczenie połączenia tylko z wybranymi drogami publicznymi, które zapewniają właściwe pod względem funkcjonalnym powiązania z pozostałą siecią drogową oraz z koncentracją źródeł i celów ruchu, do obsługi których jest przeznaczona autostrada;
• brak obsługi bezpośredniego otoczenia (zakaz stosowania wjazdów)

Połączenia autostrady z innymi drogami projektowane są za pomocą węzłów, czyli krzyżowania się lub połączenia dróg na różnych poziomach, zapewniających pełną lub częściową możliwość wyboru kierunku jazdy.
Autostrady – w odróżnieniu od innych dróg publicznych – charakteryzują się (poza ograniczonym do nich dostępem) również istnieniem urządzeń obsługi ruch, które są przeznaczone do zaspokajania potrzeb użytkowników drogi oraz potrzeb związanych z funkcjonowaniem drogi (są to: miejsca obsługi podróżnych, stacje poboru opłat, przejścia graniczne). Urządzenia obsługi ruchu są dostępne wyłącznie z drogi, dla której są przeznaczone. MIEJSCE OBSŁUGI PODRÓŻNYCH (MOP) to wydzielony w pasie drogowym – poza koroną drogi – teren, wyposażony w miejsca postojowe dla pojazdów oraz w urządzenia służące zaspokajaniu potrzeb podróżnych. STACJA POBORU OPŁAT (SPO) to specjalnie urządzone miejsce na drodze lub węźle, służące do pobierania opłat za przejazd. Strefy ograniczonego użytkowania terenu w sąsiedztwie autostrady są ściśle określone. Najmniejsza odległość obiektu budowlanego od zewnętrznej krawędzi pasa ruchu wynosi:

1. 30 m na terenie zabudowy miast i wsi;
2. 50 m poza terenem zabudowy.

Najmniejsza zalecana odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od zewnętrznej krawędzi pasa ruchu wynosi:

1. 120 m dla jednokondygnacyjnych budynków mieszkaniowych i użyteczności publicznej;
2. 150 m dal wielokondygnacyjnych budynków mieszkaniowych i użyteczności publicznej;
3. 300 m dla budynków szpitali i sanatoriów.

Autostrady – zgodnie z rozp. Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 13 V 1995 w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko – zostały zaliczone do drugiej grupy: inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Dla inwestycji takich należy sporządzić ocenę oddziaływania na środowisko. Zakres tej oceny w odniesieniu do autostrad zawarty jest w rozp. Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 5 VI 1995 w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania autostrady na środowisko, grunty rolna i leśne oraz dobra kultury objęte ochroną (Dz.U. 1995, Nr 64, poz. 332). Podstawowym przepisem prawnym w odniesieniu do autostrad jest ustawa z 27 X 1994 o autostradach płatnych (Dz.U. 1994, Nr 127, poz. 627). Określa ona warunki przygotowania budowy, zasady koncesjonowania i umów o budowę oraz eksploatację autostrad płatnych. Jednym z podstawowych celów ustawy jest uproszczenie postępowania w zakresie lokalizacji i nabywania gruntów pod autostrady. Do osiągnięcia tego celu ustawa przewiduje, specjalnie dla autostrad przepisy odrębne od powszechnie obowiązujących procedur dotyczących lokalizacji inwestycji oraz gospodarki.